Antarctica

Van 23 oktober t/m 16 november 2015 werd onze langgekoesterde wens vervuld om een  Antarctica expeditie-cruise te maken met het expeditieschip MV Ushuaia vanuit de stad Ushuaia op Vuurland. ( je kunt klikken op de foto's ter vergroting)

Na een lange vlucht met Air Europa via Madrid in Buenos Aires aangekomen waar we keurig met een transferbusje van Kras Reizen werden afgezet bij Hotel TWO. Samen met onze toekomstige badkamer-delers Peter en Roelie uit Bergen. Als we zelf hadden kunnen kiezen hadden we KLM rechtstreeks genomen. Air Europa vinden we een slechte maatschappij met een nog slechtere catering of helemaal niets.

Zondagmorgen werden we om 6.30 uur opgehaald om naar het binnenlandse vliegveld gebracht te worden. Geen problemen met onze bagage wat maximaal 15 kg per koffer mag zijn maar wel meer wogen. De binnenlandse vlucht naar Ushuiaia met Aerolinas Argentinas verliep vlekkeloos. Bij aankomst  na enige verwarring toch onze transfer naar Hostal El Bosque gevonden. Een meisje met het bordje Party Kruz bleek echter toch voor ons bestemd. Het was prachtig weer dus hebben we die zondag het plaatsje verkend. Erg stil, alles gesloten op deze verkiezingsdag in Argentinië.

Zondagavond gegeten in onze oude stek Volver (terugkeer) waar Che Quevarra nog steeds als beeld staat. Lekkere zalm en goed ijsje toe. ( we waren er ook in 2008 )

Maandag 26 oktober eerst chocolademelk gedronken in onze vaste tent en in de middag transfer naar ons cruiseschip de MV Ushuaia. Eerst een uitleg over de gang van zaken aan bord en een demonstratie van de reddingvesten onder de reddingboot. De hut was klein maar redelijk uitgerust met 2 stapelbedden en een wastafel. De douche en wc moest  gedeeld worden. Om 18.00 uur gingen we varen richting de Valkland eilanden. Om 22 uur keek iemand in onze hut en vroeg of alles in orde was, natuurlijk was alles in orde, later bleek waarom dit gevraagd werd want om 04 uur 27 oktober lagen we weer aangemeerd in onze oorspronkelijke haven.

Cabin 418Om 6 uur werd omgeroepen dat er problemen waren met het schip. Later bleek een koelruimte voor de etenswaren te zijn gaan smeulen. De brandweer heeft alles geblust en er was een enorme stank aan bord. Al het eten was bedorven en de leiding wist nog geen prognose te geven hoelang de vertraging zou gaan duren en of er later nog wel gevaren kon worden. Om ons bezig te houden kregen we een busexcursie aangeboden in de namiddag. Helaas regenachtig en koud richting Lake Garabaldi met onderweg  een stop bij de Siberische sledehonden die vastgelijnd ieder in een hok zaten. We waren in 2008 ook langs deze route Ushuaia  binnengekomen.

Woensdagmorgen 28 oktober kregen we te horen dat we onze cruise konden voortzetten en ter compensatie werd ons s' morgens een excursie over het Beagle kanaal aangeboden..Hier bevindt zich de meest zuidelijke vuurtoren van het zuidelijk halfrond. Alles werd veilig bevonden.

De 2 verloren dagen zouden  gecompenseerd, wat aan het einde van de reis ook contant is gebeurd.  Het oorspronkelijke programma zou uitgevoerd worden maar hier en daar aangepast.  

Donderdag 29 oktober rond 16.00 uur waren we bij de Valklandeilanden en met de zodiacs overgezet  naar New Island. Dit eiland ligt zuidelijker en scheelt tijd ten opzichte van de eerder geplande en vervallen noordelijke route.

broedende Albatros New Island FalklandsHier kregen we na 2 km lopen over het eiland een uitzicht om bij af te likken. Honderden pinguïns, comoderes, aalscholvers en albatrossen mooi gerangschikt in een grote rotspartij aan de kust, beschenen met een middagzon. De dieren waren op 1 meter afstand te fotograferen en erg mak. Een onvergetelijk plaatje. Thuis de skibroeken aan de onderkant weer uitgespoeld en te drogen gehangen. Het gaat goed met de zodiacs maar heen erg lang wachten in een koude wind op het schip. De laarsen zijn een uitkomst om met droge voeten te landen op de kust. In dit werelddeel is de strenge winter net afgelopen en begint het voorjaar.

Vrijdag 30 oktober vertraagt naar de hoofdstad Port Stanley gevaren en daar de stad bezocht met maar 3000 inwoners. Het was koud en winderig weer. Na een flinke wandeling langs de kust kwamen we bij de Christ Churchill Cathedral. Naast de kerk koffie gedronken in New Market. Bij de Tourist Information een internetcard gekocht van £ 5  om elders op een hotspot te kunnen e-mailen. Hier ging onze eerste en laatste Facebook boodschap naar onze vrienden. Het schip had enige schade opgelopen bij het aanmeren. Zaterdag en zondag 2 dagen varen van de Falklands naar South Georgia. Een afstand van 750 km. 

Koud héGelukkig hadden we geen last van zeeziekte dankzij de Scopodermpleisters achter het oor. Twee dagen van alleen maar drie keer overvloedig eten en uitleg over het reddingvest, de veiligheidsprocedures, films over Antarctica, uitleg over vogels, robben en zeeolifanten. Ook leerden we de passagiers beter kennen. Er zijn veel Nederlanders aan boord. De eetzaal is erg klein en het geluid slecht. en als de deur open gaat is er koude tocht. De kwaliteit van de maaltijden is uiteenlopend, vlees soms niet gaar en voor ons zijn de porties te groot. Fabian een ober kent ons bij naam en gezien zijn vrolijke lach en loopje zal hij wel tot de " familie " behoren.

Maandag 2 november in South Georgia aangekomen en het schip ging in Right Whale Bay (filmpje) voor anker. Alles was wit onder gesneeuwd en de Right Whale Bay was omringd door hoge bergen. In de sneeuw gingen we met de zodiacs naar de kust en landden temidden van de pelsrobben, zeeolifanten en Keizerpinguïns. Er zaten er langs de kust en in het rotsige achterland wel duizenden. We konden ze goed benaderen filmen en fotograferen. Een uniek schouwspel deze dieren in een desolaat poollandschap. Jammer dat het sneeuwde en niet helder genoeg was om de hoge bergen te zien.  In de middag zijn we niet meegegaan naar Prior Island waar jonge Albatrossen te zien waren. Het weer was koud en somber en de golven stevig.

Landing Salesbury plainDinsdag 3 november met de zodiak met 6 personen vanwege de woelige zee overgestoken naar Salisbury Plain (filmpje) een grote kustvlakte ontstaan door het terugtrekken van de Gletsjer door de klimaatverandering. Aan wal werden we direct verwelkomd door een groepje Koningspinquins. Iets verderop lagen weer de pelsrobben en de gevaarlijke en grote olifantrobben. Na een wandeling van een half uur door sneeuw en smeltend ijs waar we soms tot kniehoogte in het water zakten in onze onmisbare laarzen bereikte we een plek waar duizenden Keizerpinguïns huisden en er hun broedplaats hadden. Heel veel jongen in licht bruine vacht stonden in grote groepen samengeperst tegen de verraderlijke koude wind. Het was zwaar bewolkt maar soms kwam de zon er even bij. Wat een prachtig indrukwekkend gezicht te staan tussen al die dieren die hier leven tussen zee en de achterliggende bergen. Zo ver het oog reikt zag je pinguïns. De terugtocht met de zodiacs was niet makkelijk met die ruwe zee vanwege de wind. Het instappen met 8 personen ging vanaf het strand met veel gespetter gepaard.. Het aanleggen bij onze boot ging pas na 3 pogingen en wederom veel spatwater.  De lunch om 12.30  met tomatensoep, goulash en toetje tiramushi ging er dan ook goed in. In de middag een landing in Stromnes Bay. Hier staan nog restanten van een walvisnederzetting. Er is geen geld om deze historische plek te restaureren en het is daar gesloten wegens gevaar. We maakten een behoorlijke klim omhoog de achterliggende bergen in. Onderweg een enkele zeehond en pinguïn. Omdat het steeds kouder werd en het ging sneeuwen zijn we niet verder gegaan dan de 1e stop op de pinguïn route.

Zodiac tewaterlatingOp 4 november een landing in Fortuna Bay.Temidden van een volledig sneeuwlandschap liepen we langs de kust. Het sneeuwde en je waande je volkomen in de pool. Grappig om bij de landing verwelkomd te worden door groepjes Koningspinguïns die nieuwsgierig staan te kijken. Het blijven prachtig gekleurde dieren die heel statig staan te poseren. Daar tussen door veel groepen Olifantrobben die meestal liggen te slapen. De mannetjes proberen met veel geknor hun gezag te handhaven over hun harem van soms wel 80 vrouwtjes. Bij het liefdesspel trekt het paartje zich niets aan van de omgeving inclusief de 70 passagiers van ons cruiseschip. Het was weer een heerlijk moment zo in een sneeuwbui tussen de dieren alles gade te staan.

In de middag maakten we na een korte overtocht een landing in Grytviken. Een kleine nederzetting met een museum, kerkje, postkantoor en een WC!! . Het was prachtig helder weer geworden met veel zon. De bergen lagen prachtig in het zonlicht. Eerder die middag kwam een Engelse dame in de bar van ons schip een uitleg geven over de South Georgia Heritage Trust die geld inzamelt voor de rattenbestrijding op het eiland. Er is 9 miljoen pond nodig om via helicopters en boten gif uit te strooien. De ratten voeden zich met de eieren uit de nesten van kleine vogels. Daarmee dreigen deze vogels uit te sterven. Er wordt kleinschalig gewerkt met helicopterpiloten uit Nieuw Zeeland. Alleen zij durven deze klus aan. We hebben alles bekeken wat er te zien was inclusief het graf van Sir Shackleton een Engelse ontdekkingsreiziger die in het ijs kwam vast te zitten en waarbij het schip de Endurance (1914) geheel verloren is gegaan. Om 5 uur werden we samen in een zodiac weer naar de Ushuaia gebracht. We misten dus de wodka-drink om 6 uur bij het graf van Sir Ernest Shackleton.

No commendDonderdag 5 november werd ons schip stil gelegd in St. Andrews Bay in een prachtige met hoge bergen omgeven baai. Alles was prachtig wit besneeuwd. Omdat de golfslag te hoog was voor een landing bleven we dit keer in de zodiacs en voeren langs de kust. Overal robben, olifantrobben, pinguïns, en veel vogels. Omdat het nu zonnig en bijna onbewolkt was konden we de bergwereld om de baai heel mooi zien. Na de lunch aan boord voeren we door de Drygalski Fjord. Helaas bewolkt met sneeuw dus geen vergezichten. Een ruige bergwereld met gletsjers maakte veel indruk. Aan boord op het voordek leuke foto, s gemaakt. s , Avonds weer de gebruikelijke films over de Antarctica en haar dierenwereld. Monica onze gastvrouw gaf regelmatig briefings en overdag bij de landingen stond zij om te helpen de zodiacs op het strand te trekken in haar waterpak.. Een koud baantje in weer en wind. De crew is trouwens erg aardig en doet alles om het ons naar de zin te maken. We hoorden van onze biologen aan boord dat in dit gebied het 300 dagen per jaar regent of sneeuwt.  Tot wel 3 keer per dag ander weer. Dus geen plek voor een 2e huis. De natuur in dit Britse deel van het poolgebied is echter onovertroffen.

So happy togetherVrijdag 6 en zaterdag 7 november weer 2 dagen op zee om van South Georgia naar het poolgebied van Antarctica te varen. De zee lijkt redelijk kalm maar het schip deint behoorlijk deze periode. Je moet je goed vasthouden met lopen van de ene naar de andere leuning. Gelukkig zijn we niet zeeziek dankzij ons medicamenten. Het enige wat we zien buiten veel water is zo nu en dan een drijvende ijsberg. We mogen door de storm niet op het dek omdat het te gevaarlijk is. Om ons heen alleen maar water met schuimklopperij op de golven. Soms een ijsberg in de verte. Omdat het schip veel tegenwind had konden we de Antarctica niet in 2 dagen bereiken.en kwam er dus een dag varen bij. Aan het einde van de dag zagen we het eerste besneeuwde eiland van de zuidpool.

Maandag 9 november lagen we stil in de Hope Bay en we zouden proberen te landen bij Esperanza, een kleine Argentijnse nederzetting. Er was zon maar te veel wind en de golven te hoog.

In plaats daarvan maakten we een cruise door de Antarctic Sound. Prachtige besneeuwde bergen en veel gletsjers. De Sound lag vol drijfijs of was nog dichtgevroren. Het was prachtig helder weer en de blauwe luchten vervolmaakten de sneeuwbeelden. Het schip koerste later naar een andere baai waar we de volgende dag moesten aankomen. Onderweg prachtige reuze tafel- ijsbergen die kaskaden gewijs naast elkaar lagen. Voor deze streek ook een uitzonderlijk beeld deze reuzen naast elkaar.

Zodiac cruiseDinsdag 10 november kwamen we in Base Brown aan een nu verlaten Argentijnse nederzetting. Een prachtig gelegen baai met heel veel poolijsschoonheid en prachtige bergen rondom. Met de zodiacs voeren we anderhalf uur door een ijs-sprookjes land. Tussen ijsschotsen door naar de Bahia Paraiso of Paradijsbaai.(filmpje)

Prachtige hoge bergen waar gletschers omlaag kwamen soms door een zonnetje beschenen. De vormen van de ijsmassa' s waren een sprookje. Later was er een landing op het vaste land waar we door de sneeuw de helling opliepen. Dit is Base Brown. Onderweg een leuke ontmoeting met een groep pinguïns. Na de lunch een landing  op Orne Island. Hier moest een groepsfoto genomen worden. Na een moeilijke landing ging het eerst rechts de berg op. Hier zat weer groepje pinguïns te snateren. Onderweg zat nog een ander ander soort die steentjes zat te verzamelen. Ze broeden op de kale rotsen en verzamelen steentjes voor hun nest. Diefstal van steentjes van een ander nest is geen uitzondering. Maar er lag nog erg veel sneeuw en het was nog te vroeg voor het broedseizoen.

Terug op het schip een heerlijke chocolademelk met een scheurtje wodka om weer op temperatuur te komen.

Right whale bay 2 novemberKleding:

Dankzij onze goede kleding hebben we het niet koud.

Wat trekken we allemaal aan als we met de zodiak gaan varen en een landing gaan maken. Een lange thermo onderbroek, lange wollen sokken, korte wollen sokken, dan de laarzen verstrekt door het schip. Dan de skibroek. Boven een T-shirt, een overhemd, een skipulli, daarna nog een fleece en tenslotte het ski-Jack. Een sjaal en een muts. Handschoenen, soms de thermo handschoenen om makkelijk te fotograferen. Tenslotte de reddingsvesten nummer 7 voor Bart en 35 voor Age. Een en ander kost 15 minuten om aan te trekken. Bij vertrek en aankomst van de zodiak word je geregistreerd.

De laatste eindjes

Woensdag 11 november was het slecht weer. Veel wind en hoge golven. De laatste landing met zodiaks ging derhalve niet door. We werden in tegendeel voorbereid op de komst van een stormdepressie. Met animatie beelden en al. Eerst een paar uur gewacht in een baai en uiteindelijk de beruchte Drake passage op richting Ushuaia. Het schip maakte steeds meer bewegingen op de deining.

12 november Bart is jarig Omdat voor 12 november een dag met hevige storm voorspeld werd hebben we besloten om Bart zijn verjaardag maar 's middags 11 december rond 4 uur te vieren met ons bekende clubje hollanders Bart, Age, Nathalja, Peter, Roelie, Irene, Jack, Greet en John. We hadden met deze groep een gezellig contact tijdens de lange zeedagen. Bart kreeg slingers omgehangen en een boekje over Antarctica. Donderdag 12 november was  dus zijn verjaardag. Een dag om nooit te vergeten met golven van soms wel 14 meter hoog. We slingerden van de ene kant naar de andere en moesten ons heel goed vasthouden aan de stalen leuningen. Het advies was om in de hut te blijven en het bed te houden. Gelukkig zijn we niet zeeziek geworden dankzij onze scopolamine plakkers achter het oor. Age voelde zich  niet zo lekker en sloeg soms de maaltijden over. s.Avonds bij de maaltijd kreeg de jarige een schuimtaart met kaarsjes aangeboden van de rederij. Een erg leuke geste. De kaarsjes gingen na het uitblazen spontaan weer branden.

Vrijdag 13 november weer een dag van alleen maar varen in een woelige zee. Gelukkig bleven we op schema om op tijd terug te zijn. De crew had een DVD samengesteld met foto, s van onze reis en de bezochte plaatsen. Deze werd vertoond. Ook kregen we een glaasje bubbels aangeboden. Daarna de ceremonie van de certificaten dat we op 10 november 2015 voet aan wal hadden gezet op het 6e continent Antarctica. Er werd veel gezoend inclusief de kapitein en de dokter. Monica onze expeditieleider heeft de reis met haar assistent heel goed geleid en de hele crew werd bedankt voor hun inzet tijdens deze expeditie reis. Op 14 november een vroeg ontbijt en weer de transfer naar de Airport.Totaal hebben we 2300 zeemijlen afgelegd in 18 dagen. Het schip had een snelheid van 12 knopen per uur. Rond 20 km ongeveer.

Terug in Buenos Aires konden we buiten eten bij 24 C. Karel, een Belg, heeft ons keurig op de luchthaven afgezet voor de vlucht met Air Europa via Madrid naar  Amsterdam.

Follow me babe Door het vele schudden en deinen was ons evenwicht volkomen in de war. Nog dagen later hadden we het gevoel nog te varen en ons vast te moeten houden en droomden nog over Antarctica. Maar we hebben ondanks de toch wel zware tocht (met hindernissen) enorm genoten van de Antarctische indrukken en stille, pure en schone Zuidpoolwereld.

Bart november 2015. Picasa fotoalbum.